
Fai non tantos ano as persoas desta terra tiñan outros ritmos de facelas cousas, outros xeitos de relacionarse cos demais, outros ritmos marcados moi fortemente polo entorno; un xeito máis real, máis humán, lento e vital...a esta conclusión cheguei mentres alimentaba o lume e falaba coa Milagros, unha vecina daquí de toda a vida, que garda na súa retina aqueles tempos da súa nenez.
Pero comecemos polo principio:

A primeira hora da mañá amasamos os kilos e kilos de fariña, cada quen escolleu a súa convinación eu fixen dúas parte de fariña de trigo integral (e ecolóxico, coma case todo o que se consume nesta casa) por unha parte de centeo, e media parte de
espelta (trigo antigo ou trigo do país, máis pequeno e forte) misturados co levedo nai, un levedo caseiro, que é un organismo vivo, coas súas necesidades.
É todo un proceso, hai que facer un pequeno buraco no medio e ir botando auga tepeda pouco a pouco, e dándolle as máns para mover e remover e ir amasando, sen parar.
Un pouco de sal e a seguir removendo (non hai fotos do proceso porque todos andabamos coas mans na masa)
O Reguis e eu fumos os encargados de darlle candela o forno, entramos nunha especie de catarse co lume, calorciño de cara, e conversas de todo, tal que case rematamos coa montoneira de leña que recolleran os veciños...pero ía collendo xeito.

O forno ten que ser quentado ata que as paredes fiquen totalmente brancas, vedes a cor que está collendo? pois si, o calor fai que a pedra se poña branca, e alí onde está a leña non se pon branco así que hai que movela, ollala e coidar do forno. Unha vez todo está branco podense quitar as brasas.

Saímos o sol tras deixar un tempiño que a masa subira co levedo nai, que por certo, manteñen vivo na casa Ioscar e Analia, dándolle de comer fariña e cariño.
A miña masa amaseina como me indicara Ioscar, con cariño, sen bater nela, deixandoa que ela mesma topara a súa forma, e por riba boteille un pouco de sesamo para seguir como crecía e evolucionaba a miña creación.
Unha vez feitos todos os bolos, trasladamos a madeira enteira para o forno.

Momento intenso o de introducir os bolos, porque hai que facelo con coidado e rápido.

Unha vez introducidos os bolos no forno todo foi moito máis rápido do que eu pensaba, en dous risas o noso pan tiña esta pintaza.

Un carro de pans...

E a deixalos asentarse, con aire por embaixo, para eso son os paos. Acaban de vir o mundo e aínda non están asentados.
PARA OS QUE AÍNDA NON VOS ANIMADES A LER E AMASAR EN GALEGO
(Foto1: o vello forno)Hace no tantos años las personas de esta tierra tenían otros ritmos de hacer las cosas, otras formas de relacionarse y con el entorno; una forma más real, más humana, lento y vital...a esta conclusión llegué mientras alimentaba el fuego y hablaba con Milagros, una vecina de aquí de toda la vida, que guarda en su retina aquellos tiempos de su niñez.
Pero empecemos por el principio:
(foto 2 Aula de amasar)
A primera hora de la mañana amasamos los kilos y kilos de harina, cada uno escogió su combinación; yo trabaje con: dos partes de harina de trigo integral (y ecológico, como casi todo lo que se consume en esta casa) por una parte de centeno, y media parte de espelta (trigo antiguo o trigo del país, más bajo y fuerte) mezclado con levadura madre casera, que es un organismo vivo, con sus necesidades.
Es todo un proceso, hay que hacer un pequeño agujero en el medio de la harina e ir echando agua templada poco a poco, y dándole a las manospara mover y remover, y así ir amasando, sin parar.
Un poco de sal y a seguir removiendo (no hay fotos de esta parte del proceso porque todos estábamos con las manos en la masa).
(Foto 3 lume)
El Reguis y yo fuimos los encargados de darle candela al horno, entramos en una especie de catarsis con el fuego, calorcito en la cara, y conversación sobre todo, tal que casi acabamos con el montón de leña que recogieran los vecinos...pero iba cogiendo forma.
(foto4 paredes brancas isto vai ben)
El horno tiene que ser calentado hasta que las paredes queden totalmente blancas, veis el color que está cogiendo? Pues si, el calor hace que la piedra se ponga blanca, y allí donde está la leña no cambia el color, así que hay que moverla, mirarla, y estar atento del horno. Una vez todo blanco se quita las ascuas.
(foto5 Reguis e Ioscar dándolle xeito)
Salimos al sol tras dejar un tiempo para que la masa subiera con la levadura madre, que por cierto, la mantienen viva en casa Ioscar e Analía, dándole de comer harina y cariño.
(foto6 meu bolo)
Mi masa la amasé como me indicó Ioscar, con cariño, sin pegarle, dejando que ella misma encontrara su forma, y por encima le eché un poco de sésamo para seguir como crecía y evolucionaba mi creación.
Una vez hechos todos los bollos, trasladamos la madera donde estaban para el horno.
(foto7 Ioscar mestre forneiro)
Momento intenso el de introducir las bollas, porque hay que hacerlo con cuidado y rápido.
Una vez introducidos las bollas en el horno todo fue mucho más rápido de lo que yo pensaba, en dos risas nuestro pan tenía esta pinta. (Foto8 pan asomando pola porta)
(foto 9 Unha carriña de pans).
(foto 10 e que repousen tras o parto)
Y dejarlos asentarse, con aire por debajo, para eso son los palos, acaban de venir a este mundo, y aún no están asentados.Continúa
aquí